Voor de zomerzeurders hier dan een fris verhaaltje……………..

De snijdende koude gierde door de pijnlijk witte ijsbrokken terwijl de zeven onderzoekers gebukt tegen de wind in hun gedreven leider volgden. Bij het krieken van de morgen waren de acht vertrokken uit de veilige warme schoot van hun uitvalbasis op de Noordpool. Twee goed belegde boterhammen met gekleurde hagelslag de man en een Breezer Annunas en een bemoedigende peptalk van groepsleider Hemming Knutsfrøkkelsen en ze waren gepakt en gezakt op weg gegaan naar sector R in het onherbergzame poolgebied, die in de volksmond ook bekend stond als de Witte Bermudadriehoek, omdat daar de laatste eeuw niet minder dan zestienhondervijfenveertig onderzoekers spoorloos verdwenen waren. De onderzoekers stonden met elkaar in verbinding middels een ingenieus communicatiesysteem wat bestond uit acht bakelieten telefoons en veertig meter telefoonkabel. Communicatie-expert Tuft Grøndføcker trok zijn dikke handschoenen uit, gespte zijn rugzak met veel moeite los en haalde daar zijn telefoon uit. Op de kiesschijf draaide hij met veel moeite het nummer van Logistiek Medewerker Onkt Bøktørf die op een afstand van nog geen halve meter van hem stond. De ijspegels vormden zich als een razende op het antieke apparaat, waardoor het draaien steeds moeilijker werd. Maar goed dat het nummer van Onkt slechts vier getallen behelsde. Tergend langzaam draaide de schijf na de laatste negen terug naar het nulpunt en ging de telefoon in de rugzak van Onkt over, die met evenzoveel moeite zijn rugzak losgespte en zijn toestel er uit viste. Met bibberende handen van de immense koude nam hij op en sprak het geheime Noorse codewoord Møstvingerkrønmøbelfjordkørsløger, wat in het Nederlands zoveel betekent als Mosterdvingerbestwelmooiemeubelsinhamkwalitatiefbestwelgoedeslager. Tuft brulde zo hard als hij kon om boven de gierende wind uit te komen.

Ben jij dat, Onkt?

Dit nu was een tamelijk overbodige vraag, aangezien Onkt tegenover hem stond met de hoorn tegen zijn bijna bevroren oor naar hem stond te luisteren en het communicatiesysteem niet verder reikte dan de acht onderzoekers en geen van de anderen op dat moment telefonisch in gesprek was.

Wat denk je godverdomme zelf, Tuft?

Tuft en Onkt waren overduidelijk geen vrienden. Beiden hadden zich voor deze expeditie opgegeven wegens de financiële vergoedingen die hen in het verschiet lagen, maar lagen eigenlijk vanaf dag 1 al met elkaar in de clinch. De oorzaak hiervan lag in de wulpse verschijning van ex-Miss Børknøk 1995, de bevallige Yfnøk Geilssøn die met haar 90-160-190 elk mannenhart op hol kon doen slaan, en ook nog behept was met een goed stel hersens, waardoor Hemming Knutsfrøkkelsen haar tot zijn assistente had gebombardeerd. Dit was hem uiteraard niet door iedereen in de groep in dank afgenomen en de algehele indruk was, dat dit louter en alleen aan haar verschijning lag. Verder was de voorbereiding nogal danig verstierd door onenigheid over de mede te nemen proviand. Alhoewel de meerderheid een uitgebalanceerd pakket van water, sappen, groenten, brood en vlees voorstond, had Hemming min of meer in zijn eentje besloten dat het dieet zou bestaan uit Breezers Annunas en boterhammen met gekleurde hagelslag waar de oranje uitgehaald waren. De precieze reden voor dit laatste was de rest van de groep nooit helemaal duidelijk geworden. De gissingen hierover varieerden van “een hekel aan Nederland en Nederlanders” tot “een fobie voor alles wat oranje gekleurd is”.

OK, Onkt, dit is de 5 minuten check. Are you receiving me?

Getergd door zoveel overbodige punctualiteit, overdreven plichtsbesef en de tot op het bot snijdende koude blafte Onkt in zijn hoorn.

Ja ja ja ja, schei nou maar uit met die onzin. We moeten verder!

Vechtend tegen de elementen propten de twee hun respectievelijke telefoons weer terug in hun rugzakken, gespten deze weer om en vervolgden hun pad in het spoor van de overigen, die inmiddels een meter of veertig verderop waren.

(Wordt vervolgd).