Onkt en Tuft zetten het op een draf om de langzaam in de mist verdwijnende kopgroep bij te benen, maar de straffe tegenwind en de kniehoge sneeuw beletten dit. Wild zwaaiend met hun armen en uit alle macht roepend probeerden ze de anderen te verwittigen dat zij op een forse achterstand volgden.

Hemming Knutsfrøkkelsen en de anderen hadden geen weet van de twee achterblijvers en concentreerden zich op de weg vóór hen die allengs vager en witter leek. Hemming keek op zijn kompas en wist dat zij nog een minuut of twintig van het punt van bestemming verwijderd waren. Alhoewel met dit weer de reistijd wel eens verdubbeld zou kunnen worden. Turend door zijn sneeuwbril die hij regelmatig moest vrijwaren van dikke bonken sneeuw en ijs probeerde hij Seinpaal 18a te ontwaren, maar hij zag niets anders dan één grote witte horizon. Onkt en Tuft strompelden zo hard zij konden, maar begonnen langzaam te beseffen dat ze de strijd tegen de elementen aan het verliezen waren.

Yfnøk Geilssøn kreeg ineens een onbedwingbaar verlangen naar een Breezer Annunas en ze liet zich ruggelings in de sneeuw vallen zodat ze met haar bevallige reet in een comfortabele zitstand terecht kwam. In de snijdende koude trok ze haar handschoenen uit en prutste haar rugzak open om daar tussen de/het overige proviand de vermaledijde lekkernij te vissen. Haar vingers vroren bijna direct vast aan het ijs- en ijskoude flesje, wat zij met moeite open kreeg. Zij zette haar lippen eraan, maar ook deze vroren direct vast aan de flesopening. De inhoud was inmiddels ook al bevroren, en binnen 1 poep + 1 scheet was Yfnøk verworden tot een menselijk standbeeld gevangen in ijs en sneeuw.

Onverdroten en nog immer onbewust van hetgeen er zich achter hem afspeelde beende Hemming als een brandende koalabeer in een teil rumbonen voort, op weg naar het einddoel. Slechts een viertal onderzoekers volgde hem nog in dit barre landschap, waar de wind immer in kracht toenam en de vlokken sneeuw alsmaar groter werden. Onder hen was de Schot Cock MacSmegmus, van het type ruwe bolster dikke lul, de ex-zeeman Hønter Brøklølløpøllø die nu ook veel liever met een vat whisk(e)y aan de lippen in een bak ranzige kippenlevers zat dan hier op de Noordpool, de massamoordenaar Røft Van Tønningøn die op last van zijn accountants bekeerd was tot de Hare Krishnabeweging en per abuis zijn schedeldak van al zijn huid had ontdaan in een poging er bij te horen en ten slotte de allround entertainer annex medisch specialist Køt Schilperørt die niet alleen zeer bedreven was in botbreuken, maar ook diverse typetjes neer kon zetten, waaronder Joseph Goebbels, Martin Luther King, Bill Gates, een krop andijvie, een bebouwde kom, een brandende tros druiven, een amoebe en last but not least een bijna perfecte imitatie van een blik lauwwarme bitumen.

De vijf kropen nu bijna door de onmenselijke omstandigheden op hun bijna letterlijke tandvlees. Hønter Brøklølløpøllø had het nu wel zo’n beetje gehad met deze flauwekul. Bijna veertig jaar had hij alle zeeën en oceanen bevaren, had hij in de buurt van Java bijna zijn scalp verloren aan zeepiraten, was hij rond Groenland bijna ten onder gegaan aan scheurnek, bijna verzopen in de buurt van Urk, gekielhaald in de buurt van Reykjavik, gebombardeerd bij de kust van Israël, vergiftigd in Casablanca en gestenigd in Bermuda. Hij was aan het prille begin van zijn carrière zelfs bijna geplet door een vallende koelkast toen hij aanmeerde op de SS Connie Breukhoven onder leiding van Kapitein Haakschaarmespunt, die hem de fijne kneepjes van het leven op een schip had bijgebracht, en tevens die van het quilten. Al deze herinneringen schoten hem door het hoofd, toen een enorme drang op de blaas hem noopte zich van de groep af te wenden en zijn in zijn schulp gekropen orgaan met de grootste moeite uit zijn wollen onderbroek te vissen om eens even lekker buitengaats te gaan. De pisstraal bevroor acuut en ook Hønter werd, blootgesteld aan de elementen, op een nogal nare manier bevangen door de koude en stierf staande ter plekke, hetgeen een waarlijk imposant standbeeld opleverde.

Cock MacSmegmus die, eigenwijs als hij was, zich niets aan had getrokken van de waarschuwingen van teamleider Hemming en gekleed in een kilt de reis had aangevangen, kreeg nu toch wel tamelijk ernstige ijsvorming op zijn scrotum en zelfs de provisorisch aan zijn leuter opgehangen straalkachel hield er nu mee op. De ijsafzetting op zijn zak verdrievoudigde binnen één enkele minuut en hij bezweek aan de gevolgen van ijskloot, een zeldzame edoch weinig voorkomende doodsoorzaak, voornamelijk voorkomend onder Schotse Poolonderzoekers.

Hemming, Røft en Køt, die de andere vijf nog steeds achter zich waanden, kropen nu achter elkaar over de knerpende sneeuw door de striemende wind. Hemming richtte zijn vermoeide en bijna bevroren rechterarm op en wees op een zwart gevaarte wat in de verte opdook. Met hese, vermoeide en voor de anderen onhoorbare, onvaste stem stamelde hij:

Daar…..seinpaal………..18………..A……………….

Røft wist dat zijn einde naderde en hij had zich altijd voorgenomen om, wanneer hij dreigde het loodje te leggen, al moordend de pijp uit te gaan. Met de grootste moeite gespte hij zijn rugzak af en gooide de inhoud ervan op het maagdelijke sneeuwvlak uit. Met zijn laatste krachten pakte hij het bevroren flesje Breezer Annunas en greep deze ferm vast aan de slanke hals en hakte onophoudelijk zo hard hij kon op het hoofd van de stomverbaasde Køt, die hem met gebroken ogen aanstaarde en met een behoorlijke koppijn het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde. Wat een manier om aan je einde te komen. Uitgeput door deze inspanningen viel Røft met zijn gezicht in de rood geworden sneeuw en hield op met roken.

Hemming sprak zijn allerlaatste krachten aan en kroop naar het zwarte gevaarte vóór hem. Hij wist dat hij Seinpaal 18A moest bereiken, al was het maar om voor zichzelf te bewijzen dat hij uit het goede hout gesneden was. Centimeter voor centimeter kroop hij voort, gegeseld door sneeuw, ijs en wind. Hijgend en rochelend was hij op enkele meters genaderd van wat hij dacht dat Seinpaal 18A was. Hoe dichterbij hij kwam, hoe meer hij er echter van overtuigd raakte dat het geen seinpaal was wat hij zag. Het was toch niet…?

Vóór hem stond een Brabantse jongeman, tamelijk moderne zonnebril, kortgeschoren baardje, Albert Heijnjasje, nonchalant aan een peuk trekkend, geleund tegen een fiets. Hemming kon nog net stamelen:

Hoe……….wat…………….wie………………..

De jongeman bukte zich naar de uitgemergelde expeditieleider en vroeg:

Den Bosch, welke richting, ben namelijk nogal verdwaald………….?